ฝึกพูดภาษาอังกฤษด้วยเทคนิค Shadowing จากวิดีโอ: Brian Cox: Why even Einstein doubted the existence of black holes

เลือกโหมดฝึก

แต่ละโหมดจะเปิดห้องฝึกแบบเต็มจอ

242 ประโยค

หากประโยคสั้นหรือยาวเกินไป กดที่ Edit เพื่อปรับแก้

Could black holes be the key to a quantum theory of gravity, a deeper theory of how reality, of how space and time works?

หลุมดำอาจเป็นกุญแจสู่ทฤษฎีควอนตัมของแรงโน้มถ่วง ซึ่งเป็นทฤษฎีที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นเกี่ยวกับความเป็นจริง เกี่ยวกับวิธีการทำงานของอวกาศและเวลาได้หรือไม่?

Well, I think so.

อืม ผมคิดว่าใช่นะ

What are black holes hiding?

หลุมดำกำลังซ่อนอะไรอยู่?

It's interesting, these objects which have been known, I would say, for 40 or 50 years,

มันน่าสนใจนะ วัตถุเหล่านี้ซึ่งเป็นที่รู้จักกันมาแล้ว ผมจะบอกว่ามาเป็นเวลา 40 หรือ 50 ปีแล้ว

but theoretically for the best part of a century, have always been fascinating.

แต่ในทางทฤษฎี ตลอดช่วงเวลาเกือบหนึ่งศตวรรษ สิ่งเหล่านี้ก็ยังคงน่าหลงใหลอยู่เสมอ

They're odd things.

พวกมันเป็นสิ่งที่แปลกประหลาดนะ

The simplest way to describe a black hole would be a region of space from which even light can't escape.

วิธีที่ง่ายที่สุดในการอธิบายหลุมดำคือ มันคือพื้นที่ของอวกาศที่แม้แต่แสงก็ไม่สามารถหลุดออกไปได้

Predictions

การคาดการณ์

that such objects existed go all the way back to the beginnings of relativity back at the turn of the 20th century.

ความคิดที่ว่าวัตถุดังกล่าวมีอยู่จริงนั้น ย้อนกลับไปถึงจุดเริ่มต้นของทฤษฎีสัมพัทธภาพในช่วงเปลี่ยนผ่านศตวรรษที่ 20 เลยทีเดียว

But actually really, I would say into the 1960s, perhaps even into the 1980s,

แต่จริงๆ แล้ว ผมจะบอกว่าต่อเนื่องไปจนถึงทศวรรษ 1960 และบางทีก็อาจจะถึงทศวรรษ 1980 เลยทีเดียว

many physicists felt that because of the intellectual challenges that these predicted objects pose,

นักฟิสิกส์หลายคนรู้สึกว่า เนื่องจากความท้าทายทางปัญญาที่วัตถุที่คาดการณ์เหล่านี้นำมาสู่

many physicists felt that maybe nature would not create them.

นักฟิสิกส์หลายคนรู้สึกว่าบางทีธรรมชาติอาจจะไม่ได้สร้างพวกมันขึ้นมา

I even saw the great physicist Steven Weinberg say

ฉันเคยเห็นนักฟิสิกส์ผู้ยิ่งใหญ่ สตีเวน ไวน์เบิร์ก กล่าวว่า

that he in some sense hopes that these things would not exist because they're so confusing.

ว่าเขาในแง่มุมหนึ่งหวังว่าสิ่งเหล่านี้จะไม่มีอยู่ เพราะพวกมันสับสนมาก

But we now know that they do exist and so we have to face the challenges that they pose.

แต่ตอนนี้เราทราบแล้วว่าสิ่งเหล่านี้มีอยู่จริง ดังนั้นเราจึงต้องเผชิญกับความท้าทายที่พวกมันสร้างขึ้น

Black holes are interesting because going back to the work of Stephen Hawking in the 1970s,

หลุมดำเป็นสิ่งที่น่าสนใจ เพราะย้อนไปถึงผลงานของสตีเฟน ฮอว์คิงในช่วงทศวรรษ 1970

It turns out that they demand that we think about both quantum theory and general relativity together.

ปรากฎว่าพวกมันกำหนดให้เราต้องพิจารณาทั้งทฤษฎีควอนตัมและทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไปร่วมกัน

And the quest to unify those two great pillars of 20th

และการค้นหาที่จะรวมสองเสาหลักอันยิ่งใหญ่ของศตวรรษที่ 20 เข้าด้วยกัน

and 21st century physics into what's often referred to as a

และฟิสิกส์ศตวรรษที่ 21 เข้ากับสิ่งที่มักเรียกว่า

quantum theory of gravity is in some sense a holy grail for theoretical physicists.

ทฤษฎีควอนตัมของแรงโน้มถ่วง ในแง่มุมหนึ่งถือเป็นสิ่งที่นักฟิสิกส์ทฤษฎีแสวงหาอย่างยิ่งใหญ่

But the problem has always been,

แต่ปัญหาก็ยังคงเป็นแบบนี้มาตลอดว่า

well, is there anywhere in nature that we can look to observe something that requires us to merge those two theories together?

มีอยู่ที่ไหนในธรรมชาติที่เราสามารถสังเกตเห็นปรากฏการณ์ที่จำเป็นต้องใช้ทฤษฎีทั้งสองนั้นรวมกันเพื่ออธิบายได้หรือไม่?

And black holes really are the unique place, as far as we can tell,

และหลุมดำเป็นสถานที่ที่ไม่เหมือนใครอย่างแท้จริง ตราบเท่าที่เราสามารถสังเกตได้

in nature, where we can see a thing sitting there in the sky

ในธรรมชาติ ที่เราสามารถเห็นสิ่งหนึ่งอยู่นิ่งๆ บนท้องฟ้าได้

that demands that we consider those two theories working together to hopefully reveal a deeper theory.

สิ่งนี้กำหนดให้เราต้องพิจารณาทฤษฎีทั้งสองนี้ทำงานร่วมกัน โดยหวังว่าจะเปิดเผยให้เห็นทฤษฎีที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น

The idea of black holes goes back a long way, actually, back into the 1780s and 1790s.

แนวคิดเกี่ยวกับหลุมดำมีมาช้านานแล้ว ที่จริงย้อนไปถึงทศวรรษ 1780 และ 1790 เลยทีเดียว

There were two physicists, mathematicians, natural philosophers, whatever you want to call them, working at the time that had the same idea,

ในสมัยนั้นมีนักฟิสิกส์ นักคณิตศาสตร์ นักปรัชญาธรรมชาติ หรือจะเรียกอย่างไรก็ตาม สองคนที่มีความคิดเหมือนกัน

apparently independently of each other.

เห็นได้ชัดว่าเป็นอิสระจากกันและกัน

One was a clergyman, an English clergyman called Mitchell, and the other was the great French mathematician Laplace.

คนหนึ่งเป็นนักบวช ชาวอังกฤษชื่อมิตเชลล์ และอีกคนหนึ่งคือนักคณิตศาสตร์ชาวฝรั่งเศสผู้ยิ่งใหญ่ ลาปลาส

And they were both thinking in terms of an idea called escape velocity.

และทั้งสองคนก็กำลังคิดถึงแนวคิดหนึ่งที่เรียกว่าความเร็วหลุดพ้น

So the The escape velocity is the speed you have to travel to completely escape the gravitational pull of something, a planet or a star.

ความเร็วหลุดพ้นคือความเร็วที่คุณต้องเคลื่อนที่เพื่อหลุดพ้นจากแรงดึงดูดของวัตถุใดวัตถุหนึ่งอย่างสมบูรณ์ ไม่ว่าจะเป็นดาวเคราะห์หรือดาวฤกษ์

For the Earth, for example, the escape velocity from the surface of the Earth is around 8 miles a second, 11 kilometers a second.

ตัวอย่างเช่น สำหรับโลก ความเร็วหลุดพ้นจากพื้นผิวโลกอยู่ที่ประมาณ 8 ไมล์ต่อวินาที หรือ 11 กิโลเมตรต่อวินาที

If you go bigger, you make a bigger, more massive thing, let's go up to a star, for example, like the sun,

ถ้าคุณทำให้มันใหญ่ขึ้น คุณก็จะได้วัตถุที่ใหญ่และมีมวลมากขึ้น ลองยกตัวอย่างเช่น ดาวฤกษ์อย่างดวงอาทิตย์

then the escape velocity increases because the gravitational pull at the surface increases.

จากนั้นความเร็วหลุดพ้นจะเพิ่มขึ้น เนื่องจากแรงดึงดูดที่พื้นผิวเพิ่มมากขึ้น

And actually for the sun, it's somewhere in the region of 400 miles a second.

และที่จริงสำหรับดวงอาทิตย์ ความเร็วอยู่ที่ประมาณ 400 ไมล์ต่อวินาที

It's really fast.

มันเร็วจริงๆ ครับ

What Michelin and Laplace thought, and I think it's a very beautiful idea, is they imagined in their mind's eye, well, can you go bigger?

สิ่งที่มิชลินและลาปลาซคิด ซึ่งผมคิดว่าเป็นแนวคิดที่สวยงามมาก คือพวกเขาจินตนาการในใจว่า เออ เราสามารถขยายขนาดให้ใหญ่ขึ้นไปอีกได้ไหม?

Can you imagine more and more massive stars,

คุณลองจินตนาการดูว่ามีดาราฤกษ์ที่มีมหาศาลมากขึ้นเรื่อยๆ

giant stars, such that the gravitational pull is so large at the surface that the escape velocity exceeds the speed of light?

ดาวยักษ์ใหญ่ ซึ่งแรงโน้มถ่วงที่พื้นผิวมีค่าสูงมากจนความเร็วหลุดพ้นเกินความเร็วแสง?

And then you wouldn't be able to see them.

แล้วคุณก็จะไม่สามารถเห็นพวกเขาได้อีกต่อไป

There's a wonderful quote actually in Naples's paper where he says

ที่จริงมีคำคมที่ยอดเยี่ยมอยู่ในบทความของเนเปิลส์ ซึ่งเขาเขียนไว้ว่า

that the largest objects in the universe may go unseen by reason of their magnitude.

ว่าวัตถุที่ใหญ่ที่สุดในจักรวาลอาจไม่ถูกมองเห็นได้ เนื่องจากขนาดอันใหญ่โตของมัน

And this is back in the 1780s or 1790s.

และเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นในช่วงทศวรรษ 1780 หรือ 1790 ครับ

So he's imagining stars where the gravitational pull is so vast that even light can't escape and you couldn't see it.

ดังนั้นเขาจึงจินตนาการถึงดาวฤกษ์ที่แรงโน้มถ่วงมหาศาลมากจนแม้แต่แสงก็ไม่สามารถหลุดออกไปได้ และคุณจะไม่สามารถมองเห็นมันได้

Dark stars, I think he referred to them as.

ฉันคิดว่าเขาเรียกพวกมันว่าดารามืด

Now we know that such objects do not exist in the universe in that sense, in the sense that Mitchell and Plath meant.

ตอนนี้เรารู้แล้วว่าวัตถุดังกล่าวไม่มีอยู่จริงในจักรวาลในความหมายที่มิตเชลล์และแพลทต์ตั้งใจหมายถึง

But actually, they missed something, which is not surprising, because it sounds almost paradoxical.

แต่ที่จริงแล้ว พวกเขาพลาดบางอย่างไป ซึ่งก็ไม่น่าแปลกใจ เพราะมันฟังดูเกือบจะขัดแย้งกันเอง

But you can also increase the escape velocity, the surface of an object, by squashing it.

แต่คุณยังสามารถเพิ่มความเร็วหลุดพ้นของพื้นผิววัตถุได้อีกด้วย ด้วยการบีบอัดมันให้เล็กลง

And it turns out that if you take the Earth

และปรากฎว่าถ้าคุณนำโลกมา

and you squash it down and squash it down and squash it down until it's about that big, the radius just less than a centimetre,

จากนั้นคุณก็บีบมันลงไป บีบลงไป และบีบลงไปเรื่อยๆ จนกว่ามันจะมีขนาดประมาณนั้น รัศมีน้อยกว่าหนึ่งเซนติเมตร

then the gravitational pull at the surface would be so great that light couldn't escape.

จากนั้นแรงดึงดูดที่ผิวของวัตถุนั้นจะมากจนแสงไม่สามารถหลุดออกไปได้

And that is essentially the modern concept of a black hole.

และนั่นคือแนวคิดสมัยใหม่เกี่ยวกับหลุมดำโดยพื้นฐานแล้ว

Now, Mitchell and Laplace's calculations or imaginings were based on Newtonian physics, so pre-Einstein.

การคำนวณหรือจินตนาการของมิตเชลล์และลาปลาสนั้นอาศัยหลักฟิสิกส์ของนิวตัน ซึ่งเป็นยุคก่อนไอน์สไตน์

We come forward to 1915, Einstein published his General Theory of Relativity, which is a different model, a better theory of gravity.

เมื่อเรามาถึงปี 1915 ไอน์สไตน์ได้ตีพิมพ์ทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไป ซึ่งเป็นแบบจำลองที่แตกต่างออกไป และเป็นทฤษฎีแรงโน้มถ่วงที่ดีกว่า

And it turns out that black holes also exist in general relativity.

และปรากฏว่าหลุมดำก็มีอยู่ในทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไปด้วยเช่นกัน

Now, if we come forward to 1915, Newton's theory of gravity is replaced by a better model, a better theory, which is Einstein's general theory of relativity.

ทีนี้ถ้าเรามาถึงปี 1915 ทฤษฎีแรงโน้มถ่วงของนิวตันก็ถูกทดแทนด้วยแบบจำลองที่ดีกว่า ทฤษฎีที่ดีกว่า นั่นคือทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไปของไอน์สไตน์

But the idea that there can be objects that can be compressed such

แต่แนวคิดที่ว่าอาจมีวัตถุที่สามารถอัดตัวได้เช่นนี้

that they trap light is also present in Einstein's theory.

ความจริงที่ว่าพวกมันดักจับแสงนั้นยังปรากฏอยู่ในทฤษฎีของไอน์สไตน์ด้วย

The first physicist to predict such a thing, or at least derive the mathematics that describes such a thing as a black hole,

นักฟิสิกส์คนแรกที่คาดการณ์สิ่งนี้ หรืออย่างน้อยก็ได้สกัดสมการทางคณิตศาสตร์ที่อธิบายปรากฏการณ์ที่เรียกว่าหลุมดำ

although he didn't know that they existed, was a man called Carl Schwarzschild.

ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ทราบว่าสิ่งเหล่านั้นมีอยู่จริง แต่เขาคือชายคนหนึ่งที่ชื่อคาร์ล ชวาร์ชชิลด์

What Schwarzschild did was provide an exact solution to Einstein's equations that describes space and time,

สิ่งที่ชวาร์ชชิลด์ทำคือการให้คำตอบที่แน่นอนสำหรับสมการของไอน์สไตน์ ซึ่งอธิบายถึงพื้นที่ว่างและเวลา

the distortion of space and time in the region of a star, or at least an idealized star,

การบิดเบี้ยวของอวกาศและเวลาในบริเวณดาวฤกษ์ หรืออย่างน้อยก็ดาวฤกษ์ในแบบจำลองอุดมคติ

which is a perfectly spherical, non-spinning ball of matter.

ซึ่งก็คือก้อนสสารที่มีรูปทรงกลมสมบูรณ์และไม่มีการหมุนรอบตัวเอง

It's a model, a simple model of a star.

มันคือแบบจำลอง แบบจำลองดาวฤกษ์แบบเรียบง่าย

Now, Schwarzschild described or discovered the solutions to Einstein's equations that describes what happens to space-time outside such a thing way back,

ตอนนี้ ชวาร์ชชิลด์ได้อธิบายหรือค้นพบคำตอบของสมการของไอน์สไตน์ที่อธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นกับอวกาศ-เวลาที่อยู่นอกเหนือวัตถุดังกล่าวเมื่อนานมาแล้ว

actually 1916, just after the theory was published.

จริงๆ แล้วคือปี 1916 ครับ หลังจากที่ทฤษฎีนั้นถูกตีพิมพ์ออกมาไม่นาน

What Schwarzschild's solution also describes though, although he didn't think in these terms at the time,

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่คำตอบของชวาร์ชชิลด์อธิบายได้ด้วย แม้ว่าในตอนนั้นเขาจะไม่ได้คิดในแง่มุมเหล่านี้

was what that space looks like if you completely remove the star

นั่นคือสิ่งที่อวกาศจะมีลักษณะอย่างไร หากคุณกำจัดดาวฤกษ์ออกไปทั้งหมด

but leave its imprint in the fabric of the universe behind.

แต่ทิ้งร่องรอยของมันไว้ในโครงสร้างของจักรวาลเบื้องหลัง

And that is essentially the theoretical description or the model of a modern a relativistic black hole.

และนั่นคือคำอธิบายทางทฤษฎีหรือแบบจำลองของหลุมดำสัมพัทธภาพสมัยใหม่โดยพื้นฐานแล้ว

Now, while Schwarzschild's solution, and by solution I mean we're to picture a distortion in space and time,

ตอนนี้ ในขณะที่ผลเฉลยของชวาร์ซชิลด์ — และคำว่าผลเฉลยในที่นี้ ผมหมายถึงเราต้องจินตนาการภาพการบิดเบี้ยวของพื้นที่และเวลา —

a distortion in the fabric of the universe, while Schwarzschild's solution does indeed describe the simplest possible black hole that we can model in the universe,

การบิดเบือนในโครงสร้างของจักรวาล ในขณะที่คำตอบของชวาร์ชชิลด์อธิบายถึงหลุมดำที่เรียบง่ายที่สุดเท่าที่เราจะจำลองได้ในจักรวาลอย่างแท้จริง

people didn't really think in those terms at all until later.

คนส่วนใหญ่แทบไม่ได้คิดในแง่มุมแบบนั้นเลย จนกระทั่งเวลาผ่านไปนานๆ

You see in the 1930s, Einstein and a colleague of his,

คุณเห็นไหม ในช่วงทศวรรษ 1930 ไอน์สไตน์และเพื่อนร่วมงานของเขาคนหนึ่ง

Rosen, for example, exploring that space-time and building models of what that space-time might look like.

ตัวอย่างเช่น โรเซนได้สำรวจพื้นที่เวลานั้นและสร้างแบบจำลองว่าพื้นที่เวลานั้นอาจมีลักษณะอย่างไร

But I think it's true to say that really, certainly until the late 1930s and actually arguably post-war until the 1960s,

แต่ฉันคิดว่ามันเป็นความจริงที่จะกล่าวว่า แท้จริงแล้ว อย่างน้อยจนถึงปลายทศวรรษ 1930 และที่จริงอาจรวมถึงช่วงหลังสงครามจนถึงทศวรรษ 1960 ด้วย

most physicists thought that such things would not exist in nature.

นักฟิสิกส์ส่วนใหญ่คิดว่าสิ่งดังกล่าวจะไม่มีอยู่ในธรรมชาติ

So they were theoretically interesting, perhaps not practically interesting.

ดังนั้น พวกมันจึงน่าสนใจในเชิงทฤษฎี แต่อาจไม่น่าสนใจในเชิงปฏิบัติ

The reason is that you have to create such a thing.

เหตุผลคือว่าคุณต้องสร้างสิ่งดังกล่าวขึ้นมา

So it's one thing to have a model of space

ดังนั้น การมีแบบจำลองของอวกาศเป็นเรื่องหนึ่ง

and time that describes this object called a black hole from which not even light can escape.

และเวลาที่อธิบายวัตถุนี้ที่เรียกว่าหลุมดำ ซึ่งแม้แต่แสงก็ไม่สามารถหลุดออกไปได้

But it's another thing for nature to actually make it.

แต่เมื่อธรรมชาติสร้างสิ่งนั้นขึ้นมาจริงๆ มันก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งเลย

So if you go through the 1930s, there's a lot of papers, actually Robert Oppenheimer and a student of his Snyder, a very famous paper just before the war,

ถ้าคุณย้อนกลับไปดูช่วงทศวรรษ 1930 จะพบว่ามีงานวิจัยจำนวนมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งงานวิจัยชิ้นดังของโรเบิร์ต ออปเพนไฮเมอร์กับนักเรียนของเขาชื่อ สไนเดอร์ ซึ่งเป็นงานวิจัยที่มีชื่อเสียงมากก่อนที่จะเกิดสงครามขึ้น

which explored whether a real star in the universe

ซึ่งสำรวจว่าดาวฤกษ์จริงในจักรวาลนั้น

at the end of its life could collapse and collapse without limit to form this geometry, this thing that we call a black hole.

เมื่อถึงจุดสิ้นสุดของอายุการใช้งาน มันอาจจะยุบตัวลงและยุบตัวไปอย่างไม่มีขอบเขต จนเกิดเป็นรูปทรงเรขาคณิตชนิดนี้ สิ่งที่เราเรียกว่าหลุมดำ

Just before the war, Oppenheimer and Snyder showed that under certain assumptions, a star could behave in such a way.

ก่อนที่จะเกิดสงครามขึ้นไม่นาน ออปเพนไฮเมอร์และสไนเดอร์ได้แสดงให้เห็นว่า ภายใต้สมมติฐานบางประการ ดาวฤกษ์สามารถมีพฤติกรรมเช่นนั้นได้

But it wasn't really until the work of people like Roger Penrose and Stephen Hawking and several others in the 1960s,

แต่จริงๆ แล้วมันไม่ได้เกิดขึ้นจนกระทั่งผลงานของคนอย่างโรเจอร์ เพนโรส สตีเฟน ฮอว์คิง และบุคคลอื่นๆ ในช่วงทศวรรษ 1960

that it really began to look as if nature would build these things.

ว่ามันเริ่มดูเหมือนว่าธรรมชาติจะสร้างสิ่งเหล่านี้ขึ้นมาจริงๆ

There's this great quote I remember, with some fondness actually, Arthur Eddington, a colleague of Einstein's, he was very English,

มีคำคมที่ยอดเยี่ยมอันหนึ่งที่ฉันจำได้ จริงๆ แล้วก็นึกถึงด้วยความชื่นชม ของอาเธอร์ เอดดิงตัน เพื่อนร่วมงานของไอน์สไตน์ เขาเป็นคนอังกฤษที่แท้จริง

very proper physicist, and he said, nature will prevent such absurdities from existing.

นักฟิสิกส์ที่มีหลักการอย่างเข้มงวด และเขากล่าวว่าธรรมชาติจะป้องกันไม่ให้ความไร้สาระเช่นนั้นเกิดขึ้นได้

just that's it nature will prevent it well it turns out nature doesn't prevent it we now know

แค่นั้นแหละ ธรรมชาติจะป้องกันมันไว้ แต่สุดท้ายเราก็รู้แล้วว่าธรรมชาติไม่ได้ป้องกันมันเลย

and we've observed them that stars do collapse to form black holes

และเราได้สังเกตเห็นว่าดาวฤกษ์ยุบตัวลงเพื่อก่อตัวเป็นหลุมดำ

and then theoretical physics moves on so people accept

จากนั้นฟิสิกส์ทฤษฎีก็ก้าวต่อไป ทำให้ผู้คนยอมรับในที่สุด

that these things should exist although it's true to say

ว่าสิ่งเหล่านี้ควรมีอยู่ ถึงแม้จะเป็นความจริงที่ว่า

that we haven't actually imaged one until the 21st century but in any case people accepted these things should exist

ว่าเรายังไม่เคยได้ภาพของมันจริงๆ จนกระทั่งถึงศตวรรษที่ 21 แต่อย่างไรก็ตาม ผู้คนก็ยอมรับว่าสิ่งเหล่านี้ควรมีอยู่จริง

more and more evidence mounted that they do exist at the centres of galaxies and at the sites of collapsed stars.

หลักฐานมากขึ้นเรื่อยๆ สะสมขึ้นว่าพวกมันมีอยู่จริงที่ใจกลางกาแล็กซีและที่ตำแหน่งของดาวฤกษ์ที่ยุบตัวลง

But then we have to face the consequences.

แต่แล้วเราก็ต้องเผชิญกับผลที่ตามมา

What does it mean for our understanding of the universe

มันหมายความว่าอย่างไรสำหรับความเข้าใจของเราเกี่ยวกับจักรวาล

if there are these objects where space and time behave in a very strange way,

ถ้ามีวัตถุเหล่านี้อยู่ ซึ่งพื้นที่และเวลามีพฤติกรรมที่แปลกประหลาดมาก

100

where light is trapped, and where it would seem that anything

ที่ซึ่งแสงถูกกักขัง และที่ซึ่งดูเหมือนว่าสิ่งใดๆ ก็ตาม

101

that falls in is at the very least locked away from the universe forever.

สิ่งที่ตกลงเข้าไปนั้น อย่างน้อยที่สุดก็จะถูกกักไว้ให้ห่างจากจักรวาลตลอดไป

102

So to understand the conceptual problems that are faced if these things exist,

ดังนั้น เพื่อที่จะเข้าใจปัญหาทางแนวคิดที่จะเกิดขึ้นหากสิ่งเหล่านี้มีอยู่จริง

103

then it might be worth just describing very briefly the Einsteinian description, the pure description in general relativity.

ถ้าอย่างนั้น อาจคุ้มค่าที่จะอธิบายสั้นๆ เกี่ยวกับทัศนคติของไอน์สไตน์ คำอธิบายบริสุทธิ์ในทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไป

104

A black hole, what do you see from the outside?

หลุมดำ เมื่อมองจากภายนอกคุณจะเห็นอะไรบ้าง?

105

Well, there's an event horizon surrounding the black hole.

ก็คือ มีขอบฟ้าเหตุการณ์ล้อมรอบหลุมดำอยู่น่ะครับ

106

In some sense, it defines the boundary between the external universe and the interior of the black hole.

ในแง่มุมหนึ่ง มันกำหนดขอบเขตระหว่างจักรวาลภายนอกกับภายในหลุมดำ

107

The event horizon is very simply and a bit hand-wavingly, but it's a reasonable description.

ขอบเหตุการณ์นั้น อธิบายได้อย่างเรียบง่ายและค่อนข้างประมาณการเล็กน้อย แต่ก็เป็นคำอธิบายที่สมเหตุสมผลอยู่ดี

108

It's just, if you can imagine a sphere in space, and if you go across the boundary into the interior of this sphere,

มันก็แค่ว่า ถ้าคุณลองจินตนาการถึงทรงกลมหนึ่งอยู่ในอวกาศ แล้วถ้าคุณข้ามขอบเขตเข้าไปในด้านในของทรงกลมนี้

109

then even if you can travel as fast as the speed of light, you can't escape.

ถึงแม้คุณจะเดินทางได้เร็วเท่าความเร็วแสง คุณก็ไม่สามารถหลบหนีไปได้

110

So the event horizon separates the interior of the black hole from the external universe.

ดังนั้น ขอบฟ้าเหตุการณ์จึงแยกส่วนภายในของหลุมดำออกจากจักรวาลภายนอก

111

We'll see a bit later why that's a bit of a hand wavy description.

เราจะได้เห็นกันในภายหลังว่าทำไมคำอธิบายนี้ถึงค่อนข้างคลุมเครือไม่ชัดเจน

112

But another description of the event horizon which confused people all the way through the history of black hole research actually,

แต่ที่จริงแล้ว มีคำอธิบายอีกแบบหนึ่งเกี่ยวกับขอบฟ้าเหตุการณ์ที่ทำให้คนสับสนมาตลอดในประวัติศาสตร์การวิจัยหลุมดำ

113

certainly to the early papers in the 1930s and perhaps even post-war, was the idea that the event horizon, when viewed from the outside,

แน่นอนว่าสำหรับงานวิจัยยุคแรกในทศวรรษ 1930 และบางทีอาจถึงยุคหลังสงครามด้วย แนวคิดที่ว่าเส้นขอบเหตุการณ์ เมื่อมองจากภายนอก

114

is a place in space where time stops.

เป็นสถานที่ในอวกาศที่เวลาหยุดนิ่ง

115

And that's a direct prediction of Einstein's theory of relativity from the external perspective.

และนั่นคือการคาดการณ์โดยตรงจากทฤษฎีสัมพัทธภาพของไอน์สไตน์ เมื่อมองจากมุมมองภายนอก

116

If you watched, for example, an astronaut falling in towards a black hole, then from your external perspective,

ถ้าคุณได้เฝ้าดู ตัวอย่างเช่น นักบินอวกาศที่กำลังตกลงเข้าหาหลุมดำ จากมุมมองภายนอกของคุณ

117

you'd see their time pass more slowly, slower and slower and slower,

คุณจะเห็นเวลาของพวกเขาผ่านไปช้าลงเรื่อยๆ ช้าลงและช้าลงเรื่อยๆ

118

as the astronaut approached the black hole until on the horizon, you would see their time stop.

เมื่อนักบินอวกาศเข้าใกล้หลุมดำจนถึงขอบฟ้าเหตุการณ์ คุณจะเห็นเวลาของพวกเขาหยุดนิ่ง

119

That suggested to many people in the early days that a star couldn't collapse to form a black hole confused them.

ในยุคแรก ๆ สิ่งนี้ทำให้หลายคนเชื่อว่าดาวฤกษ์ไม่สามารถยุบตัวลงเพื่อก่อตัวเป็นหลุมดำได้ ซึ่งเป็นความคิดที่ทำให้พวกเขาสับสนอย่างมาก

120

They thought, well, if the star's collapsing, then does it not freeze forever in some sense on the horizon?

พวกเขาคิดว่า ถ้าดาวฤกษ์กำลังยุบตัวลง แล้วในแง่หนึ่งมันจะไม่ค้างอยู่ที่ขอบฟ้าเหตุการณ์ตลอดไปเหรอ?

121

So all sorts of initial early conceptual problems, which ultimately were solved.

ดังนั้นจึงมีปัญหาในขั้นตอนการคิดค้นแนวคิดเบื้องต้นหลายอย่าง ซึ่งสุดท้ายก็ได้รับการแก้ไขทั้งหมด

122

The thing about relativity, just the one sentence thing to understand, is that time can stop from one perspective,

ประเด็นเกี่ยวกับทฤษฎีสัมพัทธภาพ แค่ประโยคเดียวที่ต้องเข้าใจ คือ เวลาสามารถหยุดนิ่งได้เมื่อมองจากมุมมองหนึ่ง

123

but time can pass at the usual rate from another perspective.

แต่เวลาอาจผ่านไปด้วยอัตราปกติเมื่อมองจากมุมมองอื่น

124

And indeed, from the perspective of an astronaut falling into a black hole, then for a sufficiently large black hole,

และแน่นอน จากมุมมองของนักบินอวกาศที่กำลังตกลงไปในหลุมดำ สำหรับหลุมดำที่มีขนาดใหญ่พอแล้ว

125

like the ones that we find at the centres of galaxies,

เช่นเดียวกับวัตถุที่เราพบอยู่ใจกลางของกาแล็กซี

126

the astronaut would notice nothing at all as they fell across the horizon into the interior of the black hole.

นักบินอวกาศจะไม่สังเกตเห็นอะไรเลยในขณะที่พวกเขาตกข้ามเส้นขอบฟ้าเข้าไปในภายในหลุมดำ

127

So time passes at one second per second on the watch of an astronaut falling in, but from the external perspective, time freezes on the horizon.

ดังนั้นเวลาจะผ่านไปหนึ่งวินาทีต่อหนึ่งวินาทีตามนาฬิกาของนักบินอวกาศที่กำลังตกลงเข้าไป แต่จากมุมมองภายนอก เวลาจะหยุดนิ่งที่ขอบฟ้าเหตุการณ์

128

So black holes are full of these apparent conceptual challenges, which are actually not conceptual challenges at all.

ดังนั้นหลุมดำจึงเต็มไปด้วยสิ่งที่ดูเหมือนเป็นความท้าทายทางแนวคิดเหล่านี้ ซึ่งในความเป็นจริงแล้วไม่ใช่ความท้าทายทางแนวคิดเลยทีเดียว

129

They're just a central part of Einstein's general theory of relativity.

พวกมันเป็นเพียงส่วนสำคัญของทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไปของไอน์สไตน์

130

So that confusion was eventually dealt with and solved and people understood,

ดังนั้นความสับสนนั้นจึงได้รับการจัดการและแก้ไขจนในที่สุด ผู้คนก็เข้าใจในเรื่องนั้น

131

certainly by the 1960s, what these things are and how general relativity models them.

แน่นอนว่าในช่วงทศวรรษ 1960 สิ่งเหล่านี้คืออะไร และทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไปจำลองพวกมันอย่างไร

132

There is a central problem though, which is still not solved, which is, you put it this way, what lies at the centre, and I'll be careful with my language,

อย่างไรก็ตาม มีปัญหาหลักประการหนึ่งที่ยังไม่ได้รับการแก้ไข ซึ่งก็คือ คุณกล่าวไว้อย่างนี้ว่าสิ่งใดอยู่ที่ใจกลาง และผมจะระมัดระวังในการเลือกคำพูดของผมเอง

133

what lies at the centre of a black hole?

สิ่งใดอยู่ที่ใจกลางของหลุมดำ?

134

Now in pure, just in Einstein's general theory of relativity.

ตอนนี้ ในบริบทของทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไปของไอน์สไตน์อย่างบริสุทธิ์

135

Actually, it's not right to talk about the centre of a black hole, really.

ที่จริงแล้ว การพูดถึงจุดศูนย์กลางของหลุมดำนั้นไม่ถูกต้องเลยทีเดียว

136

So what are we picturing?

แล้วเรากำลังจินตนาการถึงอะไรอยู่ล่ะ

137

It's this thing called the singularity.

มันคือปรากฏการณ์ที่เรียกว่า ซิงกูลาริตี้ (Singularity) นั่นแหละ

138

You might think of it as an infinitely dense point to which this massive star collapses.

คุณอาจจะนึกภาพมันว่าเป็นจุดที่มีความหนาแน่นไม่มีที่สิ้นสุด ซึ่งดาราศักดิ์ขนาดมหึมาจะยุบตัวลงไปเป็นจุดนั้น

139

It's kind of the natural way to think of it.

มันเป็นวิธีที่คิดได้ตามธรรมชาตินะ

140

But actually, just even in pure general relativity, when you look at a nice map of a black hole, the so-called Penrose diagram named after Roger Penrose,

แต่ที่จริงแล้ว แม้ในทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไปอย่างบริสุทธิ์ เมื่อคุณดูแผนที่หลุมดำที่สวยงาม ซึ่งเรียกว่าแผนภาพเพนโรส ตั้งชื่อตามโรเจอร์ เพนโรส

141

you see is that the singularity is not really a place in space at all.

สิ่งที่คุณเห็นก็คือ จุดเอกฐานนั้นไม่ได้เป็นสถานที่ในอวกาศอย่างแท้จริงเลย

142

It's a moment in time.

มันเป็นเพียงช่วงเวลาหนึ่งเท่านั้น

143

And actually, it's the end of time.

และที่จริงแล้ว มันคือจุดจบของเวลา

144

So one way of picturing what's happened

ดังนั้นวิธีหนึ่งที่จะจินตนาการสิ่งที่เกิดขึ้นคือ

145

when a star collapses to form a black hole is that space and time are so distorted that, in a sense, their roles swap.

เมื่อดาวฤกษ์ยุบตัวลงเพื่อก่อตัวเป็นหลุมดำ พื้นที่และเวลาจะบิดเบี้ยวมากจนในแง่หนึ่ง บทบาทของพวกมันกลับสลับกัน

146

And so what we thought of as an infinitely dense point, a place in space, at the centre, at the centre of the collapse of the star,

ดังนั้นสิ่งที่เราคิดว่าเป็นจุดที่มีความหนาแน่นอนันต์ จุดหนึ่งในอวกาศ ที่อยู่ตรงใจกลาง ที่ใจกลางของการยุบตัวของดาวฤกษ์

147

if you like, actually becomes a moment in time and the end of time, the singularity.

ถ้าคุณต้องการ มันจะกลายเป็นช่วงเวลาหนึ่งในกาลเวลา และเป็นจุดสิ้นสุดของกาลเวลา นั่นคือสิงกูลาริตี (singularity)

148

But the nature of that thing was not and is still not understood.

แต่ลักษณะของสิ่งนั้นไม่ได้รับการเข้าใจในตอนนั้น และยังคงไม่ได้รับการเข้าใจจนถึงตอนนี้

149

So that's a great mystery.

นั่นเป็นเรื่องลึกลับที่ยิ่งใหญ่มากเลยทีเดียว

150

And it's been long accepted that we will need a so-called quantum theory of gravity, a deeper theory of gravity, in order to explain the singularity.

และเป็นที่ยอมรับกันมานานแล้วว่า เราจะต้องมีทฤษฎีที่เรียกว่าทฤษฎีควอนตัมของแรงโน้มถ่วง ซึ่งเป็นทฤษฎีแรงโน้มถ่วงที่ลึกซึ้งกว่าเดิม เพื่อที่จะอธิบายปรากฏการณ์ซิงกูลาริตี้ได้

151

And for many, many years actually until quite recently then people thought well there

และเป็นเวลาหลายปีมาก จนกระทั่งไม่นานมานี้เอง ที่คนส่วนใหญ่ยังคงคิดว่ามันมีอยู่จริง

152

we are we have a problem with the singularity we don't

เรามีปัญหาเกี่ยวกับภาวะเอกฐาน เราไม่มี

153

really have any access to it we don't have the conceptual tools to explore it

ถ้าเราสามารถเข้าถึงมันได้จริง เราก็ยังไม่มีเครื่องมือทางแนวคิดที่จะใช้สำรวจมันอยู่ดี

154

so it may remain a mystery for a century to come

ดังนั้นมันอาจจะยังคงเป็นปริศนาต่อไปอีกหนึ่งศตวรรษข้างหน้า

155

it's not clear what to do the great revolution in black hole research was to notice

ยังไม่ชัดเจนว่าควรทำอย่างไร การปฏิวัติครั้งใหญ่ในงานวิจัยหลุมดำคือการสังเกตเห็น

156

and it began with stephen hawking's work in the mid-1970s,

และมันเริ่มต้นขึ้นจากผลงานของสตีเฟน ฮอว์คิงในช่วงกลางทศวรรษ 1970

157

was to notice that actually there are conceptual problems at the event horizon of the black hole, not in this extreme place,

คือการสังเกตว่าจริงๆ แล้วมีปัญหาทางแนวคิดเกิดขึ้นที่ขอบฟ้าเหตุการณ์ของหลุมดำ ไม่ใช่ที่ตำแหน่งสุดขั้วนี้

158

not only in this extreme place, the singularity, whatever that might be, but at the horizon.

ไม่เพียงแต่ในสถานที่สุดขั้วนี้ คือจุดเอกภพสูงสุด ไม่ว่ามันจะเป็นอย่างไรก็ตาม แต่ยังอยู่ที่ขอบฟ้าด้วย

159

Now, that was a real challenge and extremely interesting because we think,

ตอนนี้ นั่นเป็นความท้าทายที่แท้จริงและน่าสนใจอย่างยิ่ง เพราะเราคิดว่า

160

we strongly expect the laws of nature that we understand now,

เราคาดหวังอย่างเข้มงวดว่ากฎของธรรมชาติที่เราเข้าใจในปัจจุบัน

161

laws of nature that we have full mathematical and conceptual control of, to apply at the event horizon.

กฎธรรมชาติที่เราสามารถควบคุมได้อย่างสมบูรณ์ทั้งในเชิงคณิตศาสตร์และแนวคิด เพื่อนำไปใช้กับขอบฟ้าเหตุการณ์

162

And so that's why black holes have become so interesting.

และนั่นคือเหตุผลที่หลุมดำกลายเป็นสิ่งที่น่าสนใจอย่างมาก

163

It's because we have a place where we think, we assume, and indeed we're right to assume, it seems, that we have full control of the physics.

นั่นเป็นเพราะเรามีพื้นที่หนึ่งที่เราคิด เราสมมติ และแน่นอนว่าเรามีสิทธิ์ที่จะสมมติ ดูเหมือนว่าเราสามารถควบคุมกฎทางฟิสิกส์ได้อย่างสมบูรณ์

164

We understand what's happening, but there is a fundamental clash of principle between our two basic theories of nature,

เราเข้าใจว่ามีอะไรเกิดขึ้น แต่มีความขัดแย้งกันอย่างรุนแรงในหลักการระหว่างทฤษฎีพื้นฐานสองอย่างของเราเกี่ยวกับธรรมชาติ

165

general relativity and quantum mechanics.

ทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไปและกลศาสตร์ควอนตัม

166

And that is ultimately why the event horizon of a black hole

และนั่นคือเหตุผลสุดท้ายที่ขอบฟ้าเหตุการณ์ของหลุมดำ

167

and black holes themselves have become so fascinating and so important.

และหลุมดำเองก็กลายเป็นสิ่งที่น่าหลงใหลและมีความสำคัญอย่างยิ่งเช่นกัน

168

The modern revolution in our thought, which is still ongoing, by the way,

การปฏิวัติทางความคิดสมัยใหม่ของเรา ซึ่งยังคงดำเนินต่อไปอยู่ในปัจจุบัน

169

in understanding black holes and quantum gravity, really does begin with work that Stephen Hawking did in the mid-1970s.

ความเข้าใจเกี่ยวกับหลุมดำและแรงโน้มถ่วงควอนตัมนั้น เริ่มต้นขึ้นจากผลงานของสตีเฟน ฮอว์คิงในช่วงกลางทศวรรษ 1970 เป็นอย่างแท้จริง

170

Stephen Hawking, in his own words, showed that black holes ain't so black.

สตีเฟน ฮอว์คิง ได้แสดงให้เห็นด้วยคำพูดของเขาเองว่าหลุมดำไม่ได้มืดสนิทอย่างที่คิด

171

So we've described them as prisons, in a sense.

ดังนั้น เราจึงอธิบายพวกมันว่าเป็นคุก ในแง่มุมหนึ่ง

172

We're picturing them as a region of space from which nothing can escape.

เรากำลังจินตนาการพวกมันว่าเป็นบริเวณของอวกาศที่ไม่มีสิ่งใดสามารถหลุดออกไปได้

173

What Stephen Hawking showed in a landmark couple of papers, a tour de force of calculation actually,

สิ่งที่สตีเฟน ฮอว์คิงแสดงให้เห็นในคู่ของบทความวิจัยที่เป็นจุดเปลี่ยนแปลง ซึ่งเป็นผลงานการคำนวณที่ยอดเยี่ยมอย่างแท้จริง

174

is that if you consider quantum theory, quantum mechanics in the vicinity of the horizon of a black hole,

นั่นคือถ้าคุณพิจารณาทฤษฎีควอนตัม กลศาสตร์ควอนตัมในบริเวณใกล้ขอบฟ้าของหลุมดำ

175

then you find that they glow, they produce particles, they have a temperature.

จากนั้นคุณจะพบว่าพวกมันเรืองแสง สร้างอนุภาค และมีอุณหภูมิ

176

This thing that we've pictured in Einstein's theory as pure geometry,

สิ่งนี้ที่เราสร้างภาพขึ้นในทฤษฎีของไอน์สไตน์ว่าเป็นเรขาคณิตบริสุทธิ์

177

as just distorted space and time, actually emits particles.

ในความเป็นจริงแล้ว สิ่งที่เป็นเพียงการบิดเบี้ยวของพื้นที่และเวลานั้น ก็ปล่อยอนุภาคออกมาได้

178

It's called Hawking radiation.

มันเรียกว่ารังสีฮอว์คิง

179

And one way to picture that, and Stephen in his 1974 paper gives this, He says it's a hand wavy description.

และวิธีหนึ่งที่จะจินตนาการภาพนั้น สตีเฟนได้ยกตัวอย่างไว้ในงานวิจัยของเขาเมื่อปี 1974 เขาบอกว่ามันเป็นเพียงคำอธิบายคร่าวๆ ที่ยังไม่มีหลักฐานชัดเจน

180

So it's not a full description.

ดังนั้นมันจึงไม่ใช่คำอธิบายที่สมบูรณ์

181

You need the mathematics for that.

คุณต้องใช้คณิตศาสตร์สำหรับเรื่องนั้น

182

But he gives this hand wavy description, which is kind of a nice way to picture what's happening.

แต่เขาให้คำอธิบายที่ค่อนข้างคลุมเครือแบบนี้ ซึ่งเป็นวิธีที่ดีในการจินตนาการว่าเกิดอะไรขึ้น

183

The idea is to imagine, to zoom in on space in the vicinity of the event horizon of a black hole.

แนวคิดคือการจินตนาการ ขยายภาพพื้นที่บริเวณใกล้ขอบฟ้าเหตุการณ์ของหลุมดำ

184

If you zoom in on any piece of space, the piece of space in front of your nose right now, if you could zoom in and slow time down with a big microscope,

ถ้าคุณซูมเข้าไปที่ส่วนใดส่วนหนึ่งของอวกาศ ส่วนของอวกาศที่อยู่ตรงหน้าจมูกของคุณตอนนี้ ถ้าคุณสามารถซูมเข้าไปและทำให้เวลาช้าลงด้วยกล้องจุลทรรศน์ขนาดใหญ่ได้

185

you can picture what's happening as a series of particles coming in

186

and out of existence all the time so-called entangled particles

187

so it's a picture of what the vacuum of space looks

188

like just to emphasize again it's not a complete picture it's not supposed to be precise

189

but it's a reasonable model of what's happening so particles in

190

and out of existence all the time and that's happening everywhere in space everywhere

191

that you look in the most empty piece of space you

192

could imagine that's what's happening in the vicinity of the horizon

193

of a black hole you can have the situation where one

194

of those particles those pairs of particles is on the inside of the event horizon

195

and one is on the outside and then it can happen

196

that the one on the outside instead of merging back with its partner again can escape into the universe.

197

It's essentially made real by the presence of the black hole.

198

So the other partner is interior to the black hole and this particle heads off into the universe,

199

removing energy from the black hole as it goes.

200

This rain of particles, this glow of particles is called Hawking radiation.

201

That has profound implications.

202

So it's kind of a simple picture of what's happening.

203

But the upshot is, imagine this thing, it's a black hole, it's glowing,

204

it's just space-time geometry, but it's emitting particles, losing energy, therefore it's shrinking, which means that one day it will be gone.

205

So black holes are not eternal prisons, they have a lifetime.

206

One day whatever's in there is returned to the universe.

207

The question was, the central question

208

that was immediately raised by those calculations is this what happened to all the stuff

209

that fell in the way i've described it the way einstein's theory describes it is somehow

210

that stuff goes to the singularity whatever

211

that thing is the end of time a region of space time that's

212

so convoluted and distorted that we don't understand how to describe it at all but then

213

One day the whole thing is gone.

214

All that's left in the far far future is Hawking radiation, those particles that were produced in the vicinity of the event horizon.

215

The question is, is it possible if you could collect all that radiation, all the Hawking radiation through the whole life of the black hole,

216

is it somehow possible in principle that the information

217

about everything that fell into the black hole throughout its history is imprinted in that radiation in the far future.

218

Is that true or is it not true?

219

You might say, why did I ask that question?

220

Seems like a bit of a random question.

221

It's a very important question.

222

Let's say that I take anything in here, in this room, a book, a table, the camera, anything at all,

223

And I set fire to it.

224

I incinerate it.

225

I destroy it in any way that I can.

226

I could throw it into a furnace.

227

I could put it in the heart of a nuclear bomb and explode it, whatever, just completely incinerate it.

228

In physics, in basic fundamental physics, then it turns out that if you could collect every

229

piece of that thing that i detonated

230

or incinerated every quantum of radiation every photon every particle everything in principle

231

if i could just collect it all

232

and i was clever enough then i could reconstruct the thing

233

that i had destroyed information is conserved in the universe as far as we know.

234

So every law of nature that we have says that information is conserved.

235

The problem was that Stephen Hawking's initial calculation of the way those black holes evaporate away said that information is not conserved,

236

said that black holes are erasers of information.

237

To put it very bluntly, the calculation said that once that black hole had gone,

238

then even in principle there is absolutely no way you could learn anything, reconstruct anything, about the things that fell in,

239

including the star that collapsed to form it.

240

So information erasers, the only information erasers that we know of in nature.

241

That was the initial picture of black holes as Stephen Hawking understood them back in the 1970s and 1980s.

242

This became known as the black whole information paradox.

ดาวน์โหลดแอป

ทุกอย่างที่ต้องใช้เพื่อพูดได้คล่อง

AI ให้คะแนนการออกเสียงให้คะแนนทุกประโยค

ฝึก IPAเชี่ยวชาญทุกเสียง

คำศัพท์สร้างคลังคำของคุณ

เกมคำศัพท์เล่นไปเรียนไป

สแกน QR

Download on theApp Store Get it onGoogle Play

ช่องเดียวกัน

Why schools of the future will be designed with geneticists | Kathryn Paige Harden

Daily ConversationUniversity Students

Why sex, food, and shelter aren’t enough for Homo Sapiens | Agustín Fuentes

Daily ConversationUniversity Students

Evolution explains kindness—even when it kills us | Paul Bloom

Daily ConversationUniversity Students

Become a great strategic thinker | Ian Bremmer

Daily ConversationUniversity StudentsWorking Adults

Kids don’t always make you happier. Here’s why people have them anyway. | Paul Bloom

Daily ConversationUniversity StudentsWorking Adults

A mind-blowing explanation of symmetry | Frank Wilczek for Big Think

Daily ConversationUniversity StudentsWorking Adults

How evolution works, in 54 minutes | Sean B. Carroll: Full Interview

Daily ConversationUniversity StudentsWorking Adults

Mindfulness isn’t the only powerful mental state | Clay Routledge

Daily ConversationUniversity StudentsWorking Adults

Why ‘turning the other cheek’ is fundamentally misunderstood | Bishop Robert Barron

Daily ConversationUniversity StudentsWorking Adults

What kind of atheist are you? | Clay Routledge

Daily ConversationUniversity StudentsWorking Adults

What science can’t answer, according to physicist Jim Al-Khalili | Big Think

Daily ConversationUniversity StudentsWorking Adults

How do elite performers automate their habits? | Wendy Wood

Daily ConversationUniversity StudentsWorking Adults

Hit peak performance with the power of habit | Wendy Wood

Daily ConversationWorking Adults

Why I’m against empathy | Paul Bloom

Daily ConversationUniversity StudentsWorking Adults

The famous tree-falling thought experiment has a new answer | Lisa Feldman Barrett

Daily ConversationUniversity Students

12 traits emotionally intelligent people share (You can learn them) | Daniel Goleman for Big Think+

Daily ConversationUniversity StudentsWorking Adults

FOR YOU

วิดีโอแนะนำ

74 ประโยค

Black Holes Explained – From Birth to Death

IELTS PrepTOEFL PrepUniversity Students

27 ประโยค

Atheist Professor Says No Evidence for God — John Lennox's Response Is Brilliant

IELTS PrepTOEFL PrepUniversity Students

627 ประโยค

Brian Cox - The Most Mysterious Facts About The Universe

IELTS PrepTOEFL PrepUniversity Students

135 ประโยค

String Theory

IELTS PrepTOEFL PrepUniversity Students

11 ประโยค

In memoriam Professor Stephen Hawking 1942 - 2018.

IELTS PrepTOEFL PrepUniversity Students

393 ประโยค

The paradox at the heart of AI and science | Terence Tao

IELTS PrepTOEFL PrepUniversity Students

249 ประโยค

The Speed of Light Isn't a Limit. It's a Converter

IELTS PrepTOEFL PrepUniversity Students

120 ประโยค

Philomena Cunk being Philomena Cunk

IELTS PrepTOEFL PrepUniversity Students

166 ประโยค

The Hedgehog Theory: Why Your Favorite Smart Person Is (Probably) Full of Sh*t

IELTS PrepTOEFL PrepUniversity Students

28 ประโยค

Neil deGrasse Tyson: Isaac Newton is #1

IELTS PrepTOEFL PrepUniversity Students

143 ประโยค

You Live Inside a Cosmic Hole... And there's a problem

IELTS PrepTOEFL PrepUniversity Students

13 ประโยค

Where Did the Antimatter Go?

IELTS PrepTOEFL PrepUniversity Students

คำศัพท์และข้อสังเกตด้านการพูดสำหรับบทเรียนนี้

บทเรียนฝึกพูดระดับ C1 นี้ใช้วิดีโอ “Brian Cox: Why even Einstein doubted the existence of black holes” เป็นสื่อ คำที่ถูกพูดซ้ำบ่อยที่สุด: hole, space, theory, star, horizon วิดีโอนี้มี 242 ประโยค และ 3451 คำ สำหรับฝึกพูดตาม ช่วงที่มีเสียงพูดยาว 23:02 ผู้พูดพูดด้วยความเร็วเป็นธรรมชาติ ประมาณ 150 คำต่อนาที ใกล้เคียงกับบทสนทนาในชีวิตประจำวัน 83% ของคำอยู่ใน 3,000 คำที่ใช้บ่อยที่สุดในภาษาอังกฤษ ส่วนที่เหลือควรดูไว้ก่อนเริ่มฝึก

คำศัพท์สำคัญในวิดีโอนี้

คำที่ยากที่สุด 15 คำในวิดีโอ พร้อมคำอ่านและความหมาย:

คำศัพท์	คำอ่าน	ความหมาย
horizon คำนาม	/həˈɹaɪ.zən/	ขอบฟ้า
particle คำนาม	/ˈpɑɹtək(ə)l/	อนุภาค
quantum คำนาม	/ˈkwɑntəm/	จำนวน
physicist คำนาม	/ˈfɪzɪsɪst/	นักฟิสิกส์
velocity คำนาม	/vəˈlɑsəti/	ความเร็ว
astronaut คำนาม	/ˈæstɹəˌnɔt/	มนุษย์อวกาศ
calculation คำนาม	/ˌkælkjuˈleɪʃn̩/	การคำนวณ
distort คำกริยา	/dɪsˈtɔːt/	บิดเบือน
eraser คำนาม	/ɪˈɹeɪsɚ/	ยางลบ
geometry คำนาม	/d͡ʒiˈɑ.mə.tɹi/	เรขาคณิต
mathematician คำนาม	/ˌmæθ.(ə.)məˈtɪʃ.ən/	นักคณิตศาสตร์
mechanic คำนาม	/mɪˈkænɪk/	ช่างเครื่อง
sphere คำนาม	/sfɪɚ/	ทรงกลม
dense คำคุณศัพท์	/ˈdɛns/	แน่น, ทึบ
colleague คำนาม	/ˈkɒliːɡ/	เพื่อนร่วมงาน

กริยาวลีที่คุณจะได้ยิน

คำศัพท์	ความหมาย
go back คำกริยา	กลับไป

ไวยากรณ์ในวิดีโอนี้

โครงสร้างที่ผู้พูดใช้บ่อยที่สุด พร้อมคำพูดจริงจากวิดีโอ:

โครงสร้าง	ในวิดีโอ
Present perfect have/has + กริยาช่อง 3 — เหตุการณ์ในอดีตที่ยังเกี่ยวข้องกับปัจจุบัน	have been known · has always been · we've observed
Passive voice be + กริยาช่อง 3 — เน้นสิ่งที่เกิดขึ้น ไม่ใช่ผู้กระทำ	have been known · were based · is replaced
Relative clauses who / which + อนุประโยค — ข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับคนหรือสิ่งของ	objects which have · something, which is · Relativity, which is

การออกเสียงที่ควรระวัง

ผู้พูดใช้รูปย่อและรูปลดเสียง 30 ครั้ง เช่น can't, couldn't, didn't ให้พูดแบบสั้นตามที่ได้ยิน

เสียง “th”: theoretical /ˌθi.əˈɹɛt.ɪ.kəl/, mathematician /ˌmæθ.(ə.)məˈtɪʃ.ən/, mathematical /ˌmæθ(.ə)ˈmæt.ɪ.kəl/
เสียง “sh” และ “zh”: gravitational /ˌɡɹævɪˈteɪʃənəl/, calculation /ˌkælkjuˈleɪʃn̩/, squash /skwɔʃ/, distortion /dɪsˈtɔːʃən/, mathematician /ˌmæθ.(ə.)məˈtɪʃ.ən/
คำยาว — ลงเสียงหนักให้ถูกพยางค์: relativity /ɹɛl.əˈtɪv.ɪ.ti/, singularity /ˌsɪŋɡjəˈlæɹətɪ/, velocity /vəˈlɑsəti/, gravitational /ˌɡɹævɪˈteɪʃənəl/, vicinity /vəˈsɪnəti/

เสียงที่คนไทยมักออกเสียงยาก:

เสียงท้ายคำ — ออกเสียงให้ครบ ไม่เปลี่ยนเป็นตัวสะกดแบบไทย: particle /ˈpɑɹtək(ə)l/, conceptual /kənˈsɛp.tjʊəl/, gravitational /ˌɡɹævɪˈteɪʃənəl/, squash /skwɔʃ/, conserve /kənˈsɜː(ɹ)v/
/v/ — ไม่ใช่ /w/ ให้ฟันบนแตะริมฝีปากล่าง: relativity /ɹɛl.əˈtɪv.ɪ.ti/, velocity /vəˈlɑsəti/, gravitational /ˌɡɹævɪˈteɪʃənəl/, vicinity /vəˈsɪnəti/, conserve /kənˈsɜː(ɹ)v/
/z/ — เสียงก้อง ไม่ใช่ /s/: horizon /həˈɹaɪ.zən/, physicist /ˈfɪzɪsɪst/, zoom /zuːm/, observe /əbˈzɜːv/, idealize /aɪˈdɪəlaɪz/

วิธีฝึกกับวิดีโอนี้

ฟังวิดีโอให้จบหนึ่งรอบโดยยังไม่ต้องพูด แล้วจดคำที่ยังไม่รู้จัก
เริ่มที่ความเร็ว 0.75× พูดตามทีละประโยค แล้วกลับไปใช้ความเร็วปกติเมื่อเริ่มคล่อง
อัดเสียงตัวเองแล้วเทียบกับต้นฉบับ โดยสังเกตคำอย่าง horizon, particle, quantum เป็นพิเศษ

เทคนิค Shadowing คืออะไร?

Shadowing เป็นเทคนิคการเรียนรู้ภาษาที่ได้รับการรับรองทางวิทยาศาสตร์ พัฒนาขึ้นสำหรับการฝึกนักแปลมืออาชีพ วิธีการนี้เรียบง่ายแต่ทรงพลัง: คุณฟังเสียงภาษาอังกฤษจากเจ้าของภาษาและพูดตามทันที — เหมือนเงาที่ตามผู้พูดด้วยช่วงเวลาห่าง 1-2 วินาที การวิจัยแสดงว่าเทคนิคนี้ปรับปรุงความแม่นยำในการออกเสียง ทำนองเสียง จังหวะ การเชื่อมเสียง การฟังเข้าใจ และความคล่องแคล่วในการพูดได้อย่างมีนัยสำคัญ

เทคนิค shadowing: อ่านคู่มือฉบับเต็มทีละขั้นตอน →

ฝึกพูดภาษาอังกฤษด้วยเทคนิค Shadowing จากวิดีโอ: Brian Cox: Why even Einstein doubted the existence of black holes

เลือกโหมดฝึก

ดาวน์โหลดแอป

The shock of doing nothing | Andrew Holecek

Where is the evidence for God? | Bishop Robert Barron

How many people are in hell? | Bishop Robert Barron

Supernatural thinking: Your brain’s anti-anxiety mode | Clay Routledge

Why schools of the future will be designed with geneticists | Kathryn Paige Harden

Why sex, food, and shelter aren’t enough for Homo Sapiens | Agustín Fuentes

Evolution explains kindness—even when it kills us | Paul Bloom

Become a great strategic thinker | Ian Bremmer

Kids don’t always make you happier. Here’s why people have them anyway. | Paul Bloom

A mind-blowing explanation of symmetry | Frank Wilczek for Big Think

How evolution works, in 54 minutes | Sean B. Carroll: Full Interview

Mindfulness isn’t the only powerful mental state | Clay Routledge

Why ‘turning the other cheek’ is fundamentally misunderstood | Bishop Robert Barron

What kind of atheist are you? | Clay Routledge

What science can’t answer, according to physicist Jim Al-Khalili | Big Think

How do elite performers automate their habits? | Wendy Wood

Hit peak performance with the power of habit | Wendy Wood

Why I’m against empathy | Paul Bloom

The famous tree-falling thought experiment has a new answer | Lisa Feldman Barrett

12 traits emotionally intelligent people share (You can learn them) | Daniel Goleman for Big Think+

Black Holes Explained – From Birth to Death

Atheist Professor Says No Evidence for God — John Lennox's Response Is Brilliant

Brian Cox - The Most Mysterious Facts About The Universe

String Theory

In memoriam Professor Stephen Hawking 1942 - 2018.

The paradox at the heart of AI and science | Terence Tao

The Speed of Light Isn't a Limit. It's a Converter

Philomena Cunk being Philomena Cunk

The Hedgehog Theory: Why Your Favorite Smart Person Is (Probably) Full of Sh*t

Neil deGrasse Tyson: Isaac Newton is #1

You Live Inside a Cosmic Hole... And there's a problem

Where Did the Antimatter Go?

คำศัพท์และข้อสังเกตด้านการพูดสำหรับบทเรียนนี้

คำศัพท์สำคัญในวิดีโอนี้

กริยาวลีที่คุณจะได้ยิน

ไวยากรณ์ในวิดีโอนี้

การออกเสียงที่ควรระวัง

วิธีฝึกกับวิดีโอนี้

เทคนิค Shadowing คืออะไร?